Lacreme amare
Lassaie 'a
Patria e 'a casa mia
pe me ne i'
in America a faticà;
però
sentevo tanta nostalgia
quanno
penzavo a mamma e a papà...
M'alluntanaie
de sta Patria bella,
purtaje tre
figli 'nzieme 'a sposa mia,
vedevo nanz'a
lluocchie a mamma bella;
ah,che
tristezza e che malincunia!
Quase ogne
sera sentevo 'a pucundria,
penzanno 'a terra ch'avevo
lassato;
m'arricurdavo
spisso 'e mamma mia,
e a tutt' 'e
ccose belle d' 'o passato...
Però tenevo
na speranza 'ncore,
penzavo
sempe 'on juorno 'e riturnà,
sulo accussì
sagliette 'ncopp' ' o vapore,
convinto ch'era stato pe
necessità.
Stregnette
forte a mamma dint' 'e braccia,
facendole 'a
prumessa 'e riturnà...
Ah, quanta
lacreme le scennevano p' 'a faccia,
penzanno ca
a stu paese nun se po' campà!
Po' quanno
venne 'o juorno ca riturnaje,
sagliette a
buordo 'ncopp' a lu vapore,
me pareva ca ieva chianu chiano
e assaje
cchiu' forte me sbatteva stu core.
Augusto Quirino Marrone
Summonte - Avellino